|
06-16-2008, 09:52 AM
|
رقم المشاركة : 1 | |
|
لحظات حرجه 1 ( وانا صغير )
يوم لا انساه فى يوم من الايام لقيت والدتى بتصحينى من النوم وبتقولى ياللاه يا حبيبى عايزاك تيجى معايا مشوار مهم كان عمرى تقريبا 11 او 12 سنه المهم بسرعه غيرت ملابسى واستعديت للمشوار واحنا ماشيين قالتلى ان احنا رايحين لطانط ام مجدى علشان فى عندهم شيخ جايبينو يعرف مكان ابنها اللى تايهه بقالو اكتر من سنه سألت نفسى طب وانا مالى بكل ده المهم كبرت دماغى وقلت اما اشوف اخرتها ايه وصلنا البيت ولقيت طانط ام مجدى وواحده صاحبتها والشيخ ( قصدى اللى عامل نفسه شيخ ) ساعتها عرفت ان انا اللى هاكون الوسيط بالنسبه للشيخ وده كان طلبه انهم يجيبو له طفل صغير ليكون وسيطه المهم طلب السيخ فنجان قهوه فاحضروه له وقام بلف ايشارب حول عينى وترك مسافه صغيره للرؤيه وقال لى بص فى الفنجان ولما تشوف حاجه ابقى قول لى بينى وبين نفسى قولت( ماشى يا ابن القرعه) لما اشوف اخرتها ايه اطفأت الانوار وساد السكون فى الغرفه وبدأ يتمتم ( وانا ميت على نفسى من الضحك ) وقال ها شايف حاجه قلت لا وكرر نفس السؤال اكتر من مره وانا احاول ان ارى اى شيئ فى الفنجان ولكن لم ارى سوى القهوه واخيرا وبعد ممل من السؤال قررت ان انهى هذا السخف وانتظرت سؤاله ها شايف حاجه قولت اه لاحظت ابهار الجميع ما عدا عم الشيخ اللى قاللى بسرعه شايف ايه مالقتش رد ... قلت له شايف خيال بيجرى فى الفنجان وواحد واقف ادامى قالى اسأله مجدى فين وخليه يكتبلك الاجابه ينهار اسود اقوله ايه ده المهم قولتله مكتوب ادامى حروف قاللى اقرأها بدأت اقرأ ب و ر س ع ي د فرحت الحاجه ام مجدى للمعلومات القيمه اللى وصلنا ليها وانتظرت المزيد تابع عم الشيخ فين بالظبط اسأله و خليه يكتب العنوان يادى اليوم اللى مش هايعدى ياعم خلصنى بقه من العته ده المهم بدأت افكر فى اسم شارع يكون مشهور فى اى محافظه قولت اه الجمهوريه بدأت اقرأ للشيخ اسم الشارع اللى فيه مجدى ا ل ج م ه و ر ي ه سألنى عن رقم البيت قلت فى نفسى يارب يكو اخر سؤال وفكرت فى رقم اقوله واستقر خيالى على رقم 13 اللى هو فى ناس مش بتتفائل بيه بعد ما قولت رقم البيت الشيخ قال خلاااااااص شكرا يا حبيبى واضاءت الانوار وساد جو من الفرحه والسعاده والزغاريد والشربات والتهانى .... ايه كل ده ده نصاب وانا كداب وكله وهم فى وهم هذا ما قلته فى نفسى فرحت امى بى كثيرا وكذلك ام مجدى والموجودين جميعا ووعدونى بهديه قيمه لما يروحو يجيبو مجدى قررت ان احفظ هذا السر فى نفسى وان لا ابوح به حتى لأمى فى اليوم التالى ذهبت ام مجدى الى بور سعيد ومعها ابنها الكبير واحدى صديقاتها وبحثو عن شارع الجمهوريه ووصلو الى المنزل رقم 13 وكانت الفاجأه المنزل مهدم فبكت ام مجدى وكان بداخلها قناعه بان ابنها كان فى هذا المنزل فعلا وقد يكون تركه وذهب لمكان اخر وعادت الى القاهره مستسلمه الى قضاء الله داعيه ان يرجع ابنها اليها اقسم بالله العظيم ان كل حرف فى هذه القصه حدث معى بالفعل بدون اى مبالغه  
|
|
|
 |
| مواقع النشر (المفضلة) |
| الذين يشاهدون محتوى الموضوع الآن : 1 ( الأعضاء 0 والزوار 1) | |
| أدوات الموضوع | |
| انواع عرض الموضوع | |
العرض العادي
|
|
forum xml threads xml RSS
الساعة الآن 01:21 AM.
Search Engine Optimization by vBSEO 3.2.0